Gerek Beyoğlu gerekse fuhuş çokça yazılmış, konuşulmuş ve anlatılmış konulardır. Her ikisi de ilk bakışta "hoş" gibi görünen bir geçmişe dönük özlemlere açıktır. Ama Beyoğlu'nun "hoş" olması bir yana, fuhuşun hele, hiç de "hoş" bir tarafı yoktur ve gereksin gerekmesin bunu daima hatırlatmakta sonsuz yararlar vardır. Beyoğlu'nu, geçmişi, eskisi, yenisi ve fuhşu bir araya getirmenin gereği mi vardı şimdi? Yoksa güdülen amaç şok ve skandal dolu bir başka "nostalji" mi dersiniz? Hiç değil (ve "hiç değil"i yazdığımda, bunu bir savunma olarak kullanmadığımı hemen belirtmeliyim): sık sık söylediğim gibi özlemden yana değilim ve anlamsız nostaljilere karşın izIenimlerden, belgelemelerden, "büyük" ve "küçük" tarihten yanayım. Üstelik şuna inanıyorum; ülkemizde az buçuk araştırma - inceleme türünde yazılan her şey, hangi konuda olursa olsun, bir eksikliği gidermektedir. Şimdi Beyoğlu'nda, olanaklarım ve bilgim dahilinde, fuhuşu araştırmak hangi eksikliği giderir ve hangi gerekçeyi haklı kılar? Beyoğlu'nu İstanbul kentinin tümünden ayırmamız, onu tek başına kalmış bir olgu olarak ele almamız olanaksızdır. Aynı şekilde Beyoğlu'nda fuhuş dediğimizde de bunun boyutu, örnekleri ve uzantıları ile bu İstanbul'da fuhuştur. Beyoğlu konu edildiğinde sorulan başkaca toplumsal, ahlaksal ve hatta kültürel soruların arasında karşımıza bir de şu dikilmektedir: "Beyoğlu gerçekten bir batakhane, bir fuhuş yuvası mıydı?" Ya da hatta: "Beyoğlu bugünkü yeni görüntüsü altında bir batakhane, bir fuhuş yuvası mı?" İstanbul'un bir zamanlar ayrıcalıklı bir bölgesi olarak Beyoğlu, çokça anıldığı ve bir o kadar da içinde yaşanıldığı gibi, adeta kuruluşundan bugüne dek bir "eğlence" -ve buna paralel olarak bir "kültür - sanat" - merkezi kimliği ve işlevini korumuş ve korumaktadır. Beyoğlu, Batıya açılan bir pencere, kendince bir küçük Paris idi. Sorun, nostaljik değildir; sorun, gündemden uzak kalamayan bu Beyoğlu'nun tarihsel - toplumsal ve yaşamsal (giderek ahlaksal)...

---