Çocukluğumun en güzel saatlerini onun odasında geçirdiğimi hatırlıyorum. Mabedimdi orası benim.
Beni en çok çeken, sonradan Cahiers du Cinema olduklarını öğreneceğim sinema dergileriydi.
Bazı akşamlar, belki de her akşam, boyumun zor eriştiği masasında bir bilet görürdüm.
Üzerindeki 21.15 yazıyordu.
Dayım sinemaya gidiyordu geceleri. Beş yaşındaydım, okuyabiliyordum ve bu bir keşifti benim için.
Sonra işte bu yazılar çıkıyordu ortaya. Bu sinema yazıları, Vatan ve Yeni Sabah gazetelerinde yayınlandı.
Sonraki yıllarda Salâh Birsel o dergileri ve yüzlerce fotoğrafı hediye etti bana. Onlara gözüm gibi bakıyorum ve onun yanında geçirdiğim her ânı sevinçle hatırlıyorum ve o günlere dönüyorum.
O’nu çok özlüyorum...
Bu yazılar 1955-1960 arası Cihangir’de Somuncu Sokak’taki evimizde yazılmıştır.
Mehmet Güreli

---