Üç gündür aralıklı olarak yağan yağmurdan sonra nihayet güneş içtenlikli bir gülümseme ile gökyüzüne yayılmıştı. Yağmurun iliklere kadar işleyen soğuğunun ardından güneşin doğuşu bir bahar müjdesiydi adeta. İnsanlar soğuğun ardından gelen bu mutlu sıcak ile çocuklar gibi neşeliydiler. Mevsim sonbahar, aylardan Kasımdı. İstanbul her zamanki gibi yarınsız insanlarla, yarının geçim derdi ile dolu bir kışa giriyordu. Şahika Hanım elindeki işi bitirebilmek için habire çalışıyor, yorulan gözlerini elindeki kanaviçeden ayırmadan elini hızlı hızlı kaldırıp indiriyordu. Nihayet son ilmiği atıp rahatladı. Parmağına sardığı ipliği açıp ellerini ovuşturdu. Beyaz kalın camlı gözlüğünü çıkarıp masanın üzerine koydu. Gözlerinin yanması onu rahatsız ediyordu. Lakin çalışmaya mecburdu Şahika Hanım. Çalışmasa aldığı kira parası oğlunun tahsili için yetmiyordu. Zaten kim çalışmadan geçinebiliyordu ki şu koskoca İstanbul' da?.. Hem çalışmak bir ibadetti. İbadet kavramının içinde insanlara en fazla anlatılan da çalışmak değil miydi?. Şahika Hanım bu yıl kırk üçüne girmişti. Kamburlaşmaya başlayan omuzları, kış geldiğinde azan romatizmaları, durup dururken yükselen tansiyonu ve şimdi de her geçen gün iyice bozulmaya başlayan gözleri ile yeterince olmasa da yüklü sıkıntılar içindeydi. Bütün bir İstanbul'un açılıp saçılmaya başladığı yıllarda o her şeye rağmen başındaki örtüsünü yakın bir dost gibi her zaman muhafaza edebilmişti. Bunda da en büyük pay rahmetli babası Atıf Bey'indi. Devlet dairesinde çalışmakta olan memurların çoğunun ailesi zamanla bu yeni moda olan Frenkleşmeye uyum göstermişlerdi. Ama rahmetli Atıf Bey dinini yaşayan bir mümindi. O bu Frenkleşmeye karşı çıkmış. "Eyvah!.. Güzelim inancımız kayboluyor" diye diye Allah'ın rahmetine kavuşmuştu.

---