Genelde Beyoğlu denince bugün akla Taksim Meydanı ile Tünel arasını bağlayan istiklal Caddesi ve buna dik sokakların belirlediği bölge gelir. Günümüzde şehrin önemli bir ilçesi olarak Galata ile Taksim arasındaki geleneksel aksın iki tarafında yer alan toplam 46 mahalleden oluşmaktadır. Cumhuriyet öncesi "Cadde-i Kebir" ya da "Grand Rue de Pera" olarak adlandırılan bu hat iki yanında büyük konutlar, mağazalar, pasajlar, tiyatrolar anıtsal dini yapılar, okul ve elçilik binalarıyla özdeşleşmiştir. Bizans döneminde tarihsel yarımada da kurulu İstanbul'un karşı kıyısında yer almasından ötürü "Karşıyaka", "öte" anlamına gelen "Pera" olarak adlandırılan Galata'nın Ceneviz kökenli gelişimi yanında Beyoğlu Osmanlı döneminde doğuya ilgi duyup buraya yerleşen ve "levanten" olarak adlandırılan Avrupalılarla bağlantılı bir gelişim göstermiştir. Bu bağlamda1854'te İstanbul'da Şehremanet'inin ve ona bağlantılı kurulan intizam-ı Şehir Komisyonu'nun üyeleri; Hariciye Kalemi mensupları, Levantenler, ve gayrimüslim ticaret burjuvazisinin önerisiyle 1857'de İstanbul'da ilk belediye teşkilatı Beyoğlu'nda "Altıncı Daire-i Belediye" adıyla kurulmuştur. Türkiye'de ilk kurulan bu belediyeye bu ismin verilmesinde Paris'in yirmi belediye dairesinin örnek alındığı, Beyoğlu'na da bunların en zengini Altıncı Belediye Dairesi'nin adının uygun görüldüğü anlaşılmaktadır. Bu ilk belediye öncelikle genel bir planın çıkarılması yolların genişletilmeleri ve kaplanmaları, sokakların aydınlatılması, adlandırılması ve binaların numaralandırılması, istiklal Caddesi'nin genişletilmesi, mezarlık alanlarının kaldırılması, su sorununun çözülmesi ele almıştır. (Bu sırada ne yazık ki Galata'yı çevreleyen surlar yıktırılıp, hendekleri de doldurulmuştur) Özellikle 1870 yangını öngörülen düzenlemeleri kolaylaştırmış, Beyoğlu'nun bu yabancı nüfusun yaşam tarzıyla biçimlenen yeni mimari yapısı dönemin Avrupalı şehirlerinin bir benzeri olarak gelişmiştir.

---