YEŞİLÇAM'IM'IN ÖYKÜSÜ
Hayatta hep hayalini kurup bir türlü yapamadığınız şevler vardır. Yapabileceğinize inandıklarınız da, inanamadıklarınız da vardır; ama hep istersiniz. Yazabileceğimi bilip erteleyenlerdendim ben de. Oysa 1999 depreminden sonra yazmaya karar vermiş; hatta yazmıştım; sanatçı bir arkadaşım kitabımın adını çalıp film adı yapınca şevkim kırılmış ve yazmaktan vazgeçmiştim. O tarihten bu yana çok sular aktı, başımı kaşıyacak zamanım olmadığı gibi mecalim de kalmamıştı; ben artık ümitsiz vakaydım.
Uzun yıllardır sinema-televizyon sektörüne hizmet ediyordum. Zirâ sinemamn içine doğmuştum, avantajlıydım; ama televizyonlara yayın yetiştirmek için ömür tüketmiş, ideal peşinde koşup sanatçı haklarını destekleyeceğim derken hayatın cilvesiyle her şeyini bir anda kaybetmişken, bir mucize oldu. Yaşadıklarım anlatsam roman olur cinsinden olaylar; şu bir gerçek ki o olayları yaşamasaydım bu kitabı yazmış olamayacaktım. Bu kitabın doğuşu, yazılması ve tamamlanması... Aynen doğuşundan ümit kesilmiş günün mucizevî bir şekilde yeniden selamlamasıdır sizleri.
Beni yüreklendiren ve başından sonuna yazmam için bana sabreden, incirin bal kıvamını, ve sonrasını balı geçen incirin tadsızlığını hatırlatıp beni hızlandıran güzel yürekli dost insan Fahri Tuna'yı tanımış olmasaydım "kitap yazma" hayali bile çoktan unutulmuş olacaktı. Ona müteşekkirim ve Allah'a çok şükrediyorum bana iki tane sağlam dost bahşettiği için; biri Fahri Tuna, diğeri Sema Uysal...

---