Cumhuriyet gazetesinde İlhan Selçuk'un "Anı dost mudur; düşman mı?" başlıklı bir yazısı yayımlandı. Bir cümlesi şöyle: "Yaş kütüğü zamanla suyunu yitirir, kibrit çaksan tutuşacak kadar kurulaşır; geçmişin alevinde ısınmak isteği yürekte doğal." Evet, bu doğru; ama bazen de geçmişin bazı olayları "ısınmak isteği"ni engeller ve yüreklere taş gibi oturur. Herkesin anıları vardır; dağdaki çobanın da... belki koyun kuzu üstünedir. Kelebeğin ve kaplumbağanın da anıları var mıdır? Bilinip yazılabilseydi ah, ortaya neler çıkardı? Benim yaşamımın tümü Anadolu'nun bir ilçesinde (Dinar), kültür merkezlerinin uzağında geçti. Bir koca yetmiş yıl ve biraz fazlasıyla... Bu yaşantının içinde biriken, saklanmaya değer ne varsa (mektup, belge, not, günlük ve fotoğraflar.) özenle sakladım. Günün birinde bunlardan bir kitap yapmak düşüncesi aklımdan hiç geçmedi. Saklamamın nedeni aileme, ilçeme, işime ve elli yılı aşan edebiyat dünyamın kişilerine saygımdandı. Yayımı için beni yüreklendiren sanatçı dostlarıma hep şunları söyledim: "Dişe dokunur bir adım yok. Bu iş ünlülerin işi. Birileri çıkıp, 'Yahu, sen de mi?' diyebilir." Pek çok anı-yaşantı kitabı okudum. Yaşadıklarımın onların tümünden farklı ve boyutlu olduğunu gördüm: Benimki ticaret, edebiyat ve siyasetin bir taşra kentinde buluştuğu ve iç içe girdiği bir yaşam üçgeni... Taşrada yaşamak aslında bir marifet, bir özellik de değil. Hele hele, bir memuriyet nedeniyle yaşanan birkaç yıllık taşra, hiç değil. Üstelik ancak ikindi güneşi kadar yakan kitaplar dolusu öykü, roman, şiir ve anı çıkarma kolaycılığı da... 'Taşra" birkaç kez gidilen, görülen yer de değildir; "taşra" uzun bir zamandır; bir ömür törpüsüdür... Salt görmek, seyretmek yetmez; katılmak, yaşamak gerekli. Bizim buralarda bir atasözü şöyle der: "Koç benim olsun da, kuyruğunu öyle okkalayayım!." Çocuklarım iyi bir öğrenim gördüler, bilgi ve kültür yüklendiler...

---