Hep başkalarının düşüncelerinden öğreniriz kim olduğumuzu. Onların onay ve kabulü, bizim için önemlidir. İçimize dönüp kendimizi tanımak yerine onların bizi tanımalarına ve en uygun “beni" yaratmalarına izin veririz. Sonra elimizdeki tüm onayları toplar kişiliğimizi şekillendiririz. Olmadığımız hâlde, bir anda onların söylediği insanlar hâline bürünürüz. Oysa bu kendimiz olmaktan daha çok yorar, yıpratır bizi. Sonunda mutsuz, iç huzuru olmayan başarısını kanıtlamak zorunda olan insanlar hâline dönüşürüz. Ortaya da işlemediğimiz bir hayat yahut doyumsuz duygular çıkar.
Peki, nedendir bunca acı?
Kendimizi tanımak korkutur bizi yahut hayal kırıklığına uğrayacağımızdan endişe ederiz. Sırf bu yüzden, kendimize hayatımızla ilgili en önemli soruyu sormaya çekiniriz. “Ben kimim, amacım nedir daha da önemlisi nasıl bir insanım?
Hepimizin zayıf ve güçlü yanları vardır. Oysa biz hep güçlü olmak için uğraşırız. İçsel kargaşalarımızı görmezden gelir, kılıflar buluruz. Acırız farkında olmadan kendimize. Bazen de kızarız, horlarız, yargılarız hatta daha ileri gidip kendi kendimizi cezalandırırız. Bu boğuşmalar sırasında birçok duygumuzu kaybederiz.
Hep güçlüden yanayızdır ya! Kendi zayıflıklarımıza tahammül edemeyiz. Biz yenilmez, en özel ve en güçlü olmalıyız. Bazen sırf bu yüzden hem kendi hayatımızı hem sevdiklerimizin hayatını zehir eder, dönülmez hatalar yaparız. Sevgiyi tanımadığımız için sevmeyi de bilmeyiz. Sevgiyi şehvetle, ilgiyi kontrol etmekle karıştırırız.
Şimdi okuyacağınız bu kitap gerçek bir hayattan esinlenmiştir. Belki de sizindir bu hayat, kim bilebilir?

---