"Çocuktum, yaşamımı tiyatroya adadım: Hem sevdiğim bir işte, bir sanat kolunda çalışmak için, hem de bu sanat dalının toplumun yüreğinde çiçekler açtıracağına inandığım için... Bu inanç o kadar derine kök saldı ki, yarın kıyamet kopacağını bilsem bugün bir tiyatro daha açarım diyecek ölçüde bir saplantı gibi... Çünkü yeryüzünde tiyatronun binbir derde deva olduğuna inandım bir kez. Bütün kötülüklerin, insanın insandan kopmasından, uzaklaşmasından; birbirlerinin sıcaklığını, sevgisini duyamadıklarından doğduğuna inanç getirdim bir kez. Artık beni bu inançtan, bu kanıdan kurtaramazdı kimse..." Modern Türk tiyatrosunun öncüsü Muhsin Ertuğrul, "Benden Sonra Tufan Olmasın!" adını verdiği anılarına bu sözlerle giriyor. Özellikle yirminci yüzyılın ilk çeyreğinde, Türkiye'nin ölüm kalım günlerinde çağdaş Türk tiyatrosunun ve bir ölçüde de Türk sinemasının az bilinen kuruluş dönemlerine yepyeni ışıklar tutan anılar, böylece anıtsal bir değer elde ediyor. Muhsin Ertuğrul'un deyişiyle, "bu öykü tomarı, kervana nerede, ne zaman katıldığımızı, nerelerden geçtiğimizi, nereye vardığımızı saptayan yetmiş yıllık bir tiyatro tarihi"nin yapraklarından sunulan unutulmaz kesitlerdir.

---