Herkesin kendine göre bir doğrusu var şüphesiz. Var ama, bu doğrular çoğu zaman da herkesin kendini bağlar. Niye diyeceksiniz. Çünkü herkesin doğrusunu doğru olarak kabul edecek olursak birçok doğru ortaya çıkar ki, bu da biraz “bir bebeğin birden fazla babasının olması’’ gibi bir şey olur; işte bu düşünülemez, hatta imkânsızdır. Ama, öyle bazı doğrular vardır ki, o söz söylendiğinde ne bir kimse onun doğruluğunu tartışır ne de tartışılmasına müsaade eder. Çünkü o, herkes için o kadar doğru ve can alıcıdır ki onu kendimizden bir parça sayarak kullandığımız her ortamda adeta ona sahip çıkarız. Hatta, onu biz söylememiş olsak bile; hatta onu kimin ne zaman ne maksatla söylediğine bakmaksızın; hatta o sözün doğruluğu bize ters gelmiş olsa bile. İşte bundan dolayı, bu sözlere çoğu zaman “hikmetli sözler’’ ya da atasözleri, derinliği olan sözler vs denir. Bu hikmetli sözler hayatımıza bazen o kadar bir yön verir ki, her önemli olayı anlatmak istediğimizde, ona sığınır gibi, ondan bir tane söyleme ihtiyacı duyarız. Bunu söylerken de biz, o sözün doğruluğuna öyle inanmışız ki artık, sözü söyleyen kişi bile çıkıp da onu bize inkâr etmiş olsa, bu da bizim için bir şey değiştirmez. Çünkü o, toplumun malı plarak gönüllerdeki yerini almış ve hak ettiği değere ulaşmıştır. Yani, şunu demek istiyorum ben size: Hz. Ali’nin deyimiyle; “doğrular tektir; cahiller onu iki yaptı, üç yaptı, beş yaptı, on yaptı” diyerek konuyu özetleyebiliriz.
Burada önemli olan bir başka husus da şudur: Bu doğruların dini yoktur, meşrebi yoktur, siyasî bir görüşü yoktur; sağcısı da söyleyebilir onu solcusu da; inananı da söyleyebilir, inanmayanı

---