Yıkıntılı, bunalımlı geçen günlerden sonra, ilk defa ayrı bir motivasyon ile güne merhaba dedim. Artık o gürültülü günlerin bir anda geride kaldığını hisseder oldum. Sanki kapının ardında, yeni bir hayat beni bekliyordu. Zorlu bir ticari yolculuğun getirmiş olduğu zorluklar, engeller, Türkiye’de gelişen siyasi gerilimler ve sonrasında yaşanan büyük ekonomik krizler.
Tabii tüm bu olayların tam ortasında ben ve yaşanmışlıklarım. Tekrar hayatın bir tarafından tutunmam gerektiğinin farkındaydım. Ancak neresinden tutsam da elimden bir kez daha kaymasın hesapları yapmaya başladım. Bir şey kesindi! Tekrar hayatın tam dibinden başlamam gerektiğini biliyordum.
Gözümü evin kapısına doğrulttuğumda, “Yeter artık mızmızlandığın, çık artık, ilk adımını at ve yeni umutlara doğru yürü!” dercesine kapalı bir şekilde bana bakıyordu. Pantolonumu üstüme çektiğimde, aşırı özgüveni olan, kendinden emin, aynen geçmişte olduğu gibi, aynada dik duran bir adam. Sanki yeni bir kişilik oluştururcasına yanaklarımı geriyor, gülümseyen bir yüz oluşturmaya çalışıyordum. Manşetli beyaz gömleğim, takımımın rengine uygun kravatım ve parlattığım ayakkabılarımla gizlemeye çalıştığım çöküntü yığını bir adam...

---