Bu karikatürlerin çoğu 1943-1973 arasındaki otuz yıllık sürede yapıldı. Yaptığım karikatürler içinden "Baş"ları seçtim, gövdeleri bıraktım. Dergi sayfalarında kalmasın, bir araya toplansınlar istedim. Ama sonunda ne göreyim? Bizim albüm, kabristan kayıt defterine dönüşmüş! Çok üzüldüm tabii. Üzüntüm, fikrimi daha da kuvvetlendirdi. Ölenlerin, kalanların hatırasına hürmeten, bunları bir araya getiriyorum. Bu karikatürlerden bazılarının ilginç anıları var. Burada bir tanesini nakledeyim de, nasıl bir çevrede yaşadığımıza örnek olsun. Nazım Hikmet'in karikatürünü, ben 1943 'te, yani sağlığında, bakarak çizmiştim. Pek de beğenmişti. Ama yayınlamak, ilk Rusya seyahatimden sonra nasipmiş. "Yeni Gazete"de bir seri röportaj yapmış, bu arada Nazım Hikmet mezarını ziyaretimi anlatmıştım. Derken, günün birinde Semih Balcıoğlu, İş Bankasının ellinci yıl kitapları arasında Türk mizah ve karikatürüne dair bir eser hazırladığını söyledi. Eksik olmasın, benden de karikatürist diye bahsediyormuş. İki karikatür albümümden başka bir şey yoktu "Başlar ve Anket" (1939) ve "Zahir Güvemli'nin Karikatürleri" (1943). Onların da mevcudu çoktan tükenmiş. Semih'e bulabildiğim beş altı resimle Nazım Hikmet'in karikatürünü verdim. Çok sevindi. Derken kitaplar birbiri arkasına çıkmaya başladı. Sıra bizimkine geldi. Semih Balcıoğlu, bana da bir tane getirdi. Bir de ne göreyim? Nazım'ın sayfası yırtılıp çıkarılmış! Sayfa numaraları 202'den 205'e atlıyor. -Bu ne yahu? dedim. Ezile büzüle: -Sorma, dedi. Son dakikada sakıncalı gördüler, sayfaları kestiler. Kitap çıktı. Baktım, sayfa numaraları sırada, ama bizim 205. sayfadaki karikatür, 203'e gelmiş. Sonradan bunu Semih Balcıoğlu'na söylediğim zaman inkâr etti. Bereket versin, iki nüsha da bende. Hala saklıyorum. İşte böyle... Karikatürlerin de macerası oluyor. Bir gün anılarımı yazarsam, oraya saklıyorum.

---