İtalya deyince güneşli, güzel günler geliyor aklıma, nedense Roma’da bir akşamüstü yakalandığım fırtınayı unutmuşum. Yağmurdan kaçmak için sığındığım Pi-azza Navona’mn yakınındaki o küçük kilisede gördüğüm Caravaggio’nun “Loreto Madonnası”nı unutmadım ama. Venedik’te tanıştığım Bellini’leri, Carpaccio’nun, Tintoretto’nun, Tiepolo’nun yapıtlarını unutmadığım gibi. Elini kana bulayan ressam Caravaggio’nun öyküsünü yazdım sonradan, izini Malta’da, Napoli’de, can çekiştiği Porto Ercole’de sürdüm. Baba Jacopo ile iki oğlu Gentile ve Giovanni’nin öykülerini de Resimli Dünya’ya kattım.
Kattım da ne oldu? Venedik’te yaşadığım puslu günlerden, arşınladığım dar ve karanlık sokaklardan, geçtiğim köprülerden bulanık bir tortu kaldı geriye, o kadar. Büyük Kanal'm dibine çöken, çöktükçe yoğunlaşan, belleğim kadar bulanık bir tortu.
O günleri anımsamak neye yarar şimdi? Correr’de çalışırken masamda yanan ışığı, Zattere Rıhtımı’nda günbatımlarını, arılar gibi vızıldayan vaporetto’lar-la odamın rutubetli duvarlarında yankılanan şarkıları. Kanaldan bir gondol geçtiğini anlardım, yatağımdan kalkıp bakmaya üşenerek...

---