"Bab-ı Ali"yi okuyan bazı Müslümanlık taslayıcıların ondan gocunduklanı haber aldım. Onlar, eserin, fikir ve sanat kıymetine dikkat ettikleri halde şahsıma ait günah dolu bir hayatın açığa vuruluşunda ayrıca günah bulunduğu kanaatinde imişler... Yazıklar olsun!.. Eğer benim gayem ilahi rıza olmasaydı da bu çeşit insanları kurtarmak olsaydı onları kurtuluşa asla ehil saymaz, bir köşeye çekilir, "Allah"tan başka kelime etmez, yalnız nefsimin tezkiyesiyle uğraşır ve işte bu kabil marka Müslümanlarından ele etek çekerdim. Bakın, ben ne yapmaktayım. 30 küsur yıldır canımı dişime takarak ve küfür kilerinden ekmek yemektense İslam çilehanesinde aç kalmayı tercih ederek, bu soydan Müslümanların kurtuluşa istihkakları noktasından değil de, bir gün bu davayı en geniş çapıyla temsil edecek yeni gençliğin hakkı bakımından ve o hak yoluyla ilahi rıza için didinmekte, çırpınmakta, yırtınmaktayım. Verdiğim iki cepheli muharebede de, düşmanlarım, ıslama dışından saldıranlarla onu içinden pörsütenler... Yani kâfirler ve kabalar... Şimdi esefle görüyorum ki, verimlerim arasında en mümtaz yerlerden birini almak istidadındaki bu eser, gençler ve hikmet sahibi gerçekler müstesna, işte, kurtuluş istihkakından mahrum ve ruhu küt bir sınıf tarafından anlaşılamamış, baştan aşağı sırlar ve incelikler manzumesi İslam her zaman olduğu gibi bunlara yine kapalı kalmıştır. Bilinmesini isterim ki, ben, şeriatin en küçük cüz'üne feza dolusu hazineleriyle bütün kâinatı feda etmekte tereddüdü olmayan, mutlak pazarlıksız ve muvazaasız biriyim ve hakikatten şeriata değil, şeriattan hakikate giden, yolcusu seyrek caddenin üstündeyim. Bence peşin, esas, aslolan yalınız şeriat... Böyle olduğu için de, günahın açığa vurulmamdaki ayrı günahı eserimin başında kaydetmiş ve akıl almaz derecede cesur davranışımın hesabını vermiş bulunuyorum. Ama kim okur, kim dinler, kim anlar?.

---