“îşte bir tarafdan şu meyûsiyyet diğer tarafdan vatanıma olan hubb-u gayret nihâyet kendime bedel o şücân-ı vatana mûrâne bir hediyecik tedârik itmek arzusuyla şu varakpâreyi tesvide cesâret virdi.”
[İşte bir yandan şu umutsuzluk, diğer yandan vatanıma duyduğum sevgi ve bir şeyler yapma isteği bana, doğrudan onların yanlarında yer alamasam da, o vatan yiğitlerine karınca kararınca bir armağancık verebilmek arzusuyla şu önemsiz satırları karalama cesareti verdi.]
O O O
Vakit, gecenin sabaha teslim olduğu saatler. Yeniköy sahili boyunca yan yana dizilmiş, kimi iki kimi üç katlı, cephesi dar uzun pencerelerle bezeli, çıkmaları denize uzanmış yalılardan biri.
Uyku tutmayan Zafer Hanım salon cumbasında, sedire hafifçe kaykılarak oturmuş, Beykoz sırtlarından Boğaz’m mavi sularına doğru yayılan günün uyanışını seyrediyor. Muhtemelen hayal dünyasının derinlerine dalıp gitmiş.
Halen gündüz kıyafetiyle. Gece boyunca yalnızlığını paylaşan roman, sedirin yanı başındaki yazı çekmecesinin üstünde duruyor; Namık Kemal'in İntibah'ı. Açık pencerelerden içeri dolan serin esinti sayfaları bir o yana bir bu yana çevirmekte. Tabiat tasviriyle başlayan ilk satırların yanına kısa notlar düşülmüş. Kitabın altındaki gazete ikiye katlanmış, başlığında Stamboul yazıyor: 15 Mayıs 1877 tarihli. “... İzmir limanında, İngiliz, Fransız, İtalyan... donanmalına] mensup savaş gemilerinin demirlediği]...” diye başlayan havadisin altı çizilmiş...

---