Tuna Nehri'nin doğduğu topraklarda, Almanya'nın Ulm kenti yakınlarında uzun yıllar unutulmaya terk edilmiş küçük havaalanında 19 ağustos gecesi olağanüstü bir hareket vardı. Bu küçük alana sivil uçakların inmesine uzun bir süreden beri izin verilmiyordu. Zaten savaş başladığından beri Alman semalarında hiç sivil uçak da kalmamıştı. Askeri haritaların büyük bir kısmında bu alanın yeri görünmüyordu. Güvenilir SS birlikleri çevre korumasını yapmış, kamuflaj tentelerinin altından küçük bir havaalanı binası ortaya çıkarılmıştı. Tüm pisti örten kamuflaj örtüleri de kırmızı bir halıymış gibi yuvarlanarak kaldırılınca, bu ıssız bölgede kendi haline bırakılan havaalanı yavaş yavaş canlanmaya başladı. Havaalanı binasının yanında duran, kapılarının üzerinde gümüş rengi kurukafa amblemi bulunan siyah kamyondaki telsizler cızırdayarak ilk sinyallerini, mesajlarını gönderiyordu. Telsiz başında konuşmaları dinleyen SS generali bekledikleri uçağın piste yaklaştığına emin olunca yaverine verdiği emir yirmi saniyede yerine getirildi. Pistin ışıklan yandı. Ardından ormanın ötesinden bir uçak sesi gelmeye başladı. Birkaç dakika içinde piste tekerleklerini değdiriyordu bile. Uçak pistte taksi yaparak havaalanı binasının önüne geldi ve motorlarını susturdu. SS generalinin yeni emri pist ışıklarının kapatılması ve kesin sessizlikti. Pilotlar uçaktan inmedi, sadece general kokpite girerek onlarla kısa bir konuşma yaptı. Uçak pistin kalkış noktasına doğru ilerledi ve karanlığa gömüldü. Şimdi yeni bir bekleyiş başlıyordu. Gökte ay yoktu ve artık her taraf, tüm Almanya geceleri gibi kapkaranlıktı. Tabii Müttefik bombardımanları dışında...

---