Bir bilim dalı ile ilgili terimlerin kesin tanımları ile bilinmesi, bu terimlerin anlattığı kavramlar arasındaki ayrımların, böylece, kesinlikle anlaşılmış olması, kişiye o bilim dalında büyük bir egemenlik sağlar. Söz konusu bilgi, aynı zamanda doğru anlaşma ve haberleşmenin ve bundan ötürü de, bilgi aktarmanın temel koşuludur. Yüksek öğrenimde öğrenciye aktarılan bilginin büyük bir bölümü, yıldan yıla yenilenmek durumundadır. En değişmez gibi görünen temel bilimlerde bile, konuların önemleri ya da öğretme yöntemleri açısından değişiklikler olmaktadır. Uygulamalı bilimler ve teknikler ise oldukça büyük bir hızla gelişmekte ve değişmektedir. Yüksek öğrenimde, hele teknik meslek öğreniminde bu değişikliğin her yıl derslere yansıması doğaldır ve gereklidir. Bu bakımdan da, özellikle uygulamalı (ya da uygulamaya dönük) bir ders konusunun bütününün kitap biçimine dönüştürülüp, bir süre için de olsa, değişmezliğe itilmesi yerine, o ders konusu içinde yalnızca en değişmez (ya da en az, en yavaş değişir) öğelerin bir araya toplanarak bir "temel kitap" oluşturması, öğrenimde gelişmeleri izleyebilme olanağı ve bunun için gerekli esneklik bakımından, daha uygun görünmektedir. İşte bu en az, yavaş değişen öğelerin belki de başında terimler gelmektedir. Bu düşüncelerle hazırlanan "Aydınlatma Terimleri" kitabında terimler konulara göre yedi bölümde toplanmış ve her bölümün başına kısa bir başlık yazısı eklenmiştir. Çoğu tanımlar açıklamalar ile genişletilmiş, ilgili terimler arasında bağlar kurulmuş ve bir küme oluşturan terimler birlikte verilmiştir. Böylece kitabın, kuru bir sözlük değil de bir ders temel kitabı niteliği kazanmasına çalışılmıştır. Bölümler ve başlık yazıları, konularının ve terimlerinin özelliklerine göre değişik biçimler almışlardır.

---