Atatürk, pek çoğumuz gibi eğlenmeyi, şaka yapmayı, dans etmeyi, halk oyunlarım izlemeyi, türkü söylemeyi, çocukları, doğayı, hayvanları seven; alçakgönüllü, duygusal ve sıcak bir insandı. Anasından ve yitirdiği arkadaşlarından söz ederken gözleri dolar, kan görmeye dayanamazdı. Olur olmaz güçlü insanlarla güreş tutmaya kalkar, yüzer, kürek çeker, poker, satranç, bezik ve bilardo oynardı.
Esir ettiği düşman başkomutanına, “Üzülme, Napolyon da savaş kaybetti,” diyerek onu teselli etmeye çalıştı.
Yunan bayrağını yere serenleri ve esirlere kötü davrananları bağırarak yanından kovmuştu.
Diktatörlerden ve dalkavuklardan hiç hoşlanmazdı. Başkanlık sistemine hiç özenmedi. Tartışmaya bayılır, demokratik muhalefete saygı gösterirdi. Yakınlarından eleştiri beklerdi.
Hiç şiddete başvurmadı mı? Başvurdu, ama şiddet uygulayanlara karşı... Anadolu da IŞİD gibi bir barbarlık rejimi kurmaya çalışanlara karşı... Türkiye’yi Ortaçağ’ın karanlıklarına sürüklemek isteyenlere karşı, emperyalist ajanlarına karşı...
Sömürge halklarına bağımsızlık ve özgürlük yollarını gösterdi. Konuştuğu bütün yabancıları kendine hayran bıraktı.
Hurafelere değil, akla ve bilime inanıyordu. Osmanlılığa, padişahlığa, halifeliğe hiç özenmedi. Mutlu gelecekleri çağının aydınlıklarında aradı.
Ülkeyi maceralara sürüklemedi. Hep barıştan yanaydı. Açık kalpliydi. Affetmesini bilirdi...

---