Theodora, bedenine sımsıkı oturan ceketini düzeltti, yüzünü incelemek için tuvalet masasının üzerindeki aynaya doğru eğildi. Kahverengi gözleri, yumuşak ve sevecen bir ifadeyle kendisine bakıyorlardı. Gözlerinin hülyalı karakteri onu her zaman şaşırtmayı ve memnun etmeyi başarmıştı. Ama yüzü solgundu. Ani bir hareketle çekmeceyi açıp allık kutusuna uzandı. Tam o sırada kapı hızla açıldı, kız kardeşi Marie içeri daldı. Telaşla, "Babam çoktan arabaya bindi, annem ise aşağıda bekliyor," dedi. Biraz daha yaklaştı, Theodora sert bir hareketle çekmeceyi kapatırken allık kutusunu gördü. Başını kaldırıp ablasının aynadaki yansımasına mahcup, ama meraklı bir ifadeyle baktı. Gözleri hala kendi görüntüsünde olan Theodora, rolünü bilen bir umursamazlıkla parmaklarını sallayarak, hazır olmak üzere olduğunu bildirdi. Marie suratını astı ve merdivenlere yöneldi. Babasının bırakıp gitmeye karar vermeden önce yetişmesi için Theodora'ya yeniden seslendiğinde merdivenlerin yarısını inmişti bile. Theodora allığı yanaklarına iyice yedirdi, şapkasını yeterince ilginç görünecek şekilde öne eğdi, sonra aceleyle odadan çıktı. 1908 Mayısı ayı olmasına rağmen bunaltıcı bir sıcak vardı; İstanbul'un üzerine yaz çökmüştü sanki aniden. Sıcakların erken bastırması karşısında çiçekler solgunlaşmış, yeşilliklerin rengi koyulaşmıştı. Çok geçmeden otlar sararacak, çiçek tozları havaya karışacaktı. Daha sonra, olanağı olan herkes, Boğaziçi'nin serin havası için İstanbul'dan ayrılacaktı. Leonidas, yarı şakacı bir tonla paranın tümünü harcamamalarını tembihleyerek, karısını ve kızlarını Taksim Meydanı'nda bıraktı…

---