Meslekte tam 40’ıncı yalındayım.
1976,’mn şubat ayında ayının sonunda başladığım gazeteciliğe “zorun-ru" aralar dışında kesintisiz olarak devam ettim.
Verdiğim aralar hep iktidarın medya üzerindeki baskıları sonucu geçici .arak işyerimi kaybetmem nedeniyle oldu.
Bu sürede mesleğe başladığım ilk günün heyecanını hiç yitirmemeye çalıştım.
Başlangıç yılını esas aldığımızda ben kendimi “şanslı gazetecilerden” rıri olarak görüyorum.
Mesleğe başladığımda gazeteler, bir iki büyük gazete hariç kurşun dizgi sistemiyle hazırlanıyordu.
Gazetelerin yazı işleri üst katlarda konforlu ofislerde çalışırken, işin finalinin yapıldığı sayfalar genellikle iki kat yerin altındaki bodrumlarda ha-zırlanırdı. Buraya mürettiphane denirdi.
Kocaman “entertipler” yani kurşun dizgi makineleri, tıpkı petrol çıkaran at başları gibi bir aşağı bir yukarı kalkar ve harfleri tek tek toplayıp satırlar oluştururdu.
Sonra sütunlar halinde hazırlanmış olan bu yazılar etrafı çelikten sayfa Kalıplarının üzerine konurdu.
Bir başka makinede ise elle dizilen başlıklar hazırlanırdı.
Yazıişleri sayfa sekreterlerinin çizdiği sayfaları önlerine koyan mürettip-ler yani sayfa yapıcıları başlık ve yazıları bu plana göre yerleştirirdi.
Çok zor bir işti bu. Yazılar ve başlıklar kurşundan olduğu için öyle eğip bükemez, daraltıp genişletemezsiniz.
Bir başlığı gazete sütunundaki yerine koymak için harf saymak ve bu harflerin puntolarını da hesaplamanız gerekirdi. Sayfalar bittiğinde ağırlığı 25 kiloyu bulurdu. Sonra bu sayfayı iki kişi kaldırır kalıp makinesine koyar, üzerine konan matris prese sokulur ve kalın bir kartonu andıran matrise gazete sayfası aynen geçer.
Bu matris rotatif denilen baskı makinesine takılır, tüm sayfalar tamamlanınca da rotatif dönmeye yani gazeteyi basmaya başlar...
 

---