Kırk yıllık mühendislik yaşamının, bilim yaşamının dayanılmaz yorgunluğunu yüreğinde en ağır biçimde duyumsadığı bir anda, elinde orağıyla yaklaşan Azrail karşısında insanlık onurunu korumaya kalkışan yaşlı adam, eğitim denen ve yaşama yön veren o gizemli yolculuğa çıkışını yazmaya koyulmuştu.
Uyanış dediğin, duyularıyla çevresine tutunabilmenin bir yolunu bulmaktı... Gözlerini kapayıp kulaklarını tıkayarak yaygarayı basmakla yetinen bir bebek, küçücük bir çocuk hiçbir şeye ilgi duymasa, “Bu ne, bu ne?” diye her şeyi sormasa, neye nasıl tutunabilir ki?.. Tutunamayanın vay haline!
Doğar doğmaz ortalığı gürültüye boğan kocaman ağızlı kara bebek kendini bildiğinde, babasının her akşam çaldığı kemanla ilkin Türk müziğine, sonra radyodan dinlediği Karagöz oyunlarına büyük bir ilgi duymuştu... Beş yaşındayken, bir metre yüksekliğindeki kırmızı kartondan silindir şapkasıyla birden üst kattaki evlerinin balkonu hizasında gözüken cambazı, ayaklarına bağladığı uzun takma bacakları üzerine geçirdiği, parlak kırmızı bezden üç adam boyu bol paçaları olan pantolonuyla, altında koşuşturan çocuklar kalabalığının üzerinde üçer-beşer metrelik dev adımlarıyla ilerlerken görünce, elindeki ses yükselteciyle mahalleliyi gösteriye çağıran o adama özenmiş, onun gibi gergin ip üzerinde yürüyebilen bir cambaz olmanın düşünü kurmuştu... Dokuz yaşında bu kez İlk Atlas'ta gördüğü haritaların renklerine vurulmuş, elişi kâğıtlarının parlak renklerindense düpedüz büyülenmişti... 

---