Gençlerin söz hakkı olmadığı bir ülkede sözü Ermeni gençlerine vermek, onların kapılarını aralayıp; sessizce içeriye girerek, kelimelerine aracı olmak... Çalışmanın en heyecanlı ve en keyifli yanı da hu süreç içerisinde yaşananlar olsa gerek. Bu satırlar yazılırken, kitaba katkı veren gençlerin nasıl ikna edildiği, tereddütleri, kaygıları ve gençlerle yapılan birebir görüşmelerde kâh güldüren kâh buruk bir tat bırakan anekdotlar hafızamızda tazeliğini koruyorlar. Hikâyelerle sizi baş başa bırakmadan önce; hafızamızda tazeliğini koruyan anılan ve kitabın hazırlık evresini sizinle paylaşmak isteriz.
Ermeni gençlerini bulmak ve onları düşüncelerini açıklamaya ikna etmek pek kolay olmadı. Çalışmada görüşme yapılacak gençleri seçerken koyduğumuz iki temel kıstas vardı: Ermeni lisesi mezunu olmak ve otuz yaşını geçmemek. Ulaşabileceğimiz bir Ermeni çevresi vardı ama görüşmelere başladıktan sonra fark ettik ki; bu kişilerin çoğu ya Ermeni okullannda okumamıştı ya da yaş olarak araştırma kıstaslanna uymuyorlardı. Keşke her şey bir görüşmecimizin dediği kadar kolay olsaydı: "Sizin elinizi sallasanız konuşacak insan bulmanız gerekiyor." Peki, ne yapacaktık? Sonunda bir çözüm bulduk. Bir ya da iki kişi bulunacak, onlardan araştırma kriterlerine uygun tanıdıklarını ikna etmeleri istenecek ve kartopu yoluyla görüşmeler tamamlanacaktı. Anlattığımız kadar kolay oldu mu dersiniz?

---