Cemaat başkanlığı yapmış birinin sorumluluğu yaşam boyu sürer. Başkanlık görevi, edinilen tecrübelerin yeni nesillere aktarılmasını da gerektirir. Cemaat başkanı, bunu görevinin parçası saymalıdır. Başkanlık görevimi bıraktığım 18 Haziran 2004 tarihinden sonra, yapacağım en doğru işin anılarımı çocuklarıma, torunlarıma, cemaatim ve milletimin gençliğine aktarmak olduğunu düşündüm. Cemaatime bugüne kadar hep kültürü, altyapısı çok sağlam, kendilerinden sonraki nesillere örnek olacak nitelikte insanlar önderlik etti. Ama benim onlara ait anıları dinleyip okuma şansım olmadı. Cemaat içinde geçirdiğim yarım asrın on beş yılında başkanlık onurunu taşımış biri olarak, gelecek kuşaklara rehber olma amacıyla Türkiye'nin benim tanıklığımda kat ettiği yolu, anılarımla birleştirerek anlatmak istedim. Bu yolculuğun daha en başında, sevgili gelinim Nil bana bir tavsiyede bulundu. "Anlattıklarını kaleme alacak kişi hem seni, hem de cemaatimizi çok yakından tanıyan biri olmalı" diyerek, bana Ulus Özel Musevi Okulları'nın gözbebeği, Türkçe-Edebiyat Bölüm Başkanı Tülay Gürler'i önerdi. Bu karar benim için büyük bir şans oldu. Tülay bana her zaman kızım gibi davrandı, beni anlayış ve sabırla dinledi, konuşmak istemediğimde zorlamadı; kimi zaman gece yarılarında, kimi zaman sabahın erken saatlerinde, günlerce anlattıklarımı dinledi; fikirler verdi ve kendine has üslubuyla bu kitabı kaleme aldı. Bu çalışmanın sonunda hem bir kitabım, hem de gelinlerimin yanında bir kızım daha oldu. Ona minnettarım. Bunca yıllık cemaat hayatımda bir gün olsun benden yardımını esirgemeyen çocuklarım Benjamen ve Hayim'e, gelinlerim Megi ve Nil'e, hayatımın asıl anlamı, torunlarım Yoni, His, Eytan ve Yoel'e, kırk yedi senedir beni sırtında taşıyan değerli eşim Eti'ye de bu süreçteki desteklerinden dolayı bütün kalbimle teşekkür ederim. Bu kitapta yazılı olan her şey gerçektir. Elbette tüm yaşadıklarımı kapsamıyor. Özellikle gençlere faydalı olacağını düşündüğüm anı ve örneklerden oluşuyor.

---