Öğrenimin, meslek yaşamının, dahası günlük yaşamın başarısı bir yönüyle anadilini ustalıkla kullanmaya bağlıdır. Bir başka deyişle okuduğunu, dinlediğini tam ve doğru olarak anlayabilmek; düşüncelerini, duygularım, tasarılarını, isteklerini doğru olarak aktarabilmek; geniş ve işlek bir sözdağarcığma, kapsamlı bir dil birikimine sahip olabilmek. Bu beceriyi kazanamamış bir bireyin çevresiyle gerçek anlamda bir iletişim kurabilmesi olanaksızdır. Bu beceriyi kazanamamış bir öğrencininse öğrenimin hiçbir düzeyinde, özellikle de üniversitede umduğunu bulabilmesi, kendisinden beklenileni verebilmesi düşünülemez.
Yazma ve konuşma becerisinin kazanılmasında en büyük engel, birtakım yerleşik önyargılardır. Bunlardan biri, iyi yazmanın ve konuşmanın ancak bu işi meslek olarak seçenlerin başarması gereken bir etkinlik olarak düşünülmesidir. Yazdıklarının anlaşılmadığını söylediğiniz bir kişi rahatlıkla yazar olmadığı özürü arkasına gizlenir.
İkincisi de yazmamın ve konuşmanın doğuştan getirilen bir yetenek olduğu önyargısıdır. Oysa konuşma ve yazma, aydın bir insanın, bir başka deyişle okuyan, dinleyen, düşünen, sorgulayan, bilgi üreten ve bunları anlatması gereken kişinin başarmak zorunda olduğu etkinliklerdir. Bu başarı da tüm başarılar gibi çaba harcamayı, emek vermeyi gerektirir. Kişi ne denli yetenekli olursa olsun, çaba harcamaksızm başarıya ulaşamayacağı gibi, kendini ne denli yeteneksiz bulursa bulsun, emek vererek yazma ve konuşma becerisini geliştirebilir...

---