Ömür boyu dağıtmış olduğum "puzzle" pullarımı toplamaya ve onları yerleştirmeye devam ediyorum. Bana öyle geliyor ki, sizler de '"'Bir Cerrahın Anılarını" okuduktan sonra, pullarımı aramaktan ve onları kenetlemekten hoşlanmaya başladınız. Üstelik merak ediyorsunuz: Ortaya nasıl bir resim çıkacak? Ben de... Bakalım sonunda benim size göstermek istediğim surat mı, yoksa sizin bende görmek istediğiniz surat mı canlanacak? Kitap üç bölümden oluştu: Birinci bölümde, gene anılar, bitmeyen tükenmeyen anılardan oluşmuş bir demet. İkinci bölümde, velinimetim Hoca'larımın, bazı pırlanta dostlarımın ve hayata gözlerini yumarken eli elimde soğumuş, UNUTAMAYACAGIM can kardeşlerimin portreleri. Üçüncü bölümde, Veda Konuşmaları ve Tören yer alıyor. Tören'i itemem, saklayamam. O benim hayatımın sembolü oldu: Muhteşemdi. İnsan kendi için yapılmış olan törene "muhteşemdi" der mi? Benim gibi keyiften sarhoş, zevkten dört köşe olmuşsa, der. Aslında ben Tören'i sizlere ballandıra ballandıra anlatmak istiyorum, ama buna elim varmıyor: Yaparsam "Görmemişin oğlu olmuş çekmiş kulağını koparmış" diyeceksiniz. Yapmazsam bu kez ben "Yazık oldu, harcandı gitti" diyeceğim. İyisi mi onu sevabıyla günahıyla olduğu gibi yansıtmak. Ben de öyle yaptım. Ümit ederim bu kadarını hoş görürsünüz. Zira meseldir: "Söz uçar, yazı kalır."

---