Suat Dervişin Paramparça Anıları
Bu kitabın ilk bölümünü oluşturan, Suat Derviş’in hayatının ilk yıllarına dair anılarını yayına hazırlarken Rasih Nuri İleri “tasarladığı hatıratını bir türlü tamamlayamadı. (...) Kendisi iki-üç kez başladı, bebeklik dönemini aşamadı,” demektedir.
1969’da, yani kocası Reşat Fuat ve ablası Hamiyet’i toprağa verdikten, şeker hastalığı yüzünden gözlerini kaybetmeye başladıktan hemen sonra hayatını yazmaya girişmiştir Suat Derviş. Hem de bir değil, yine Rasih Nuri’nin ifadesine göre iki-üç kez başlamış ama bitirememiş, hatta bebeklik dönemini dahi aşamamıştır.
Neden hayatını yazmak konusunda daha kararlı, disiplinli olmamış, neden anılarını yazmayı tamamlayamamış diye sormadan edemiyor insan. Bu sorunun cevabını hiçbir zaman bilemeyeceğiz. Ancak şunu biliyoruz; altmışlı yılların sonunda eserlerine rağbet edilmeyen, en sevdiği ve güvendiği romanlarını bile bastırmakta zorlanan bir yazardır artık. 1968 yılında, Behçet Necatigil’e yazdığı mektupta “1934’den 1953’e kadar çok roman yazdım, hepsi de intişar etti ama gazetelerde tefrika olarak. Bazıları satın alındı, fakat alan tâbi basmadı. (...) Çok korkarım ki, eserlerim tarafımdan bastırılmazlarsa, ben ölmeden evvel basılmayacaktır,” demektedir...

---