Halk edebiyatı, halk türküleri, halk oyunları, gelenek, görenekleri üzerine yazılmış yazılar, söylenmiş sözler pek çoktur. Fakat halk resimleri üzerine yazılmış yazılara veya incelemelere hemen hemen hiç rastlanılmamaktadır. Acaba halk resminin varlığından şüpheye düşüldüğünden mi bu sanat ele alınmamış, yoksa küçümsendiğinden mi? Önce resim sanatı dendiği zaman toplum ne anlıyor, ne düşünüyor, burada durduktan sonra halk resimlerine geçmek daha uygun olacaktır. Resim sanatı düşünüldüğü zaman daima ikiz bir problem ile karşılaşılmış olunur. Toplum resimden korktuğu, çekindiği kadar onu kutsallaştırıyor, yüceltiyor da. Yahut bir taraftan evine resim sokmak istemiyor. Bir taraftan da resmi mucizeleştiriyor. Bu çatallı görüş ve düşünüş toplum arasında yer aldığı gibi sanatta da yer alıyor. Denebilir ki hiçbir hattatımız veya mimarımız ressamların piri üstadı Mani veya Behzad kadar efsaneleşmiş, masallara, şiirlere girmiş değildir... Ne mimar Sinan'a, ne de Karahisari'ye bu bahtiyarlık nasip olmamıştır. Yalnız bu ressamlara değil, daha başka birçok ressamlara gösterilen olağanüstü ilgi ve sevgi her türlü övgülerin üstünde... Hatta bu yolda daha ileri gidilir. Bunlara adeta ermişlik kondurulurdu. Bu ikilik halk sanatında görüldüğü gibi aydın kişiler arasında da görülür. Resim sanatını anlatan bazı kelimeler de böyledir. Tasvir iyi manaya geldiği halde suret böyle değildir. Bu kelime Türkçeleşip surat manasına geldiği zaman, "yüz" kadar incelememiş, tersine manalar almış, hatta insanı kötüleyen bir söz olmuş. Bunun sebebi belki de bu kelimenin "put" u hatırlatması veya onu düşündürmesi idi. Türk sanatı içinde resim diye bir sanatın varlığı kabul edildikten sonra, ilkin aydın çevrelerin sanatı olan minyatür hatıra gelir. Bunlar değerlenir, müzelere alınır... Bunun manası, İslam sanatında az çok bu sanatın tanınmış olması, bunun dışında halk resimlerinin dağınık ve sanat bakımından daha geri bir durumda sayılmasıdır.

---