Gözünün nurunu sevdiğim Koca Sinan On parmağı on ulu çınar misali her yandan yükselen Dünya durdukça duracak olan Gecekondular mı gelecekti arkandan Bir Koca Sinan yetmedi bre şahin aman Bir Sinan daha diyordu Koca Reis, Bedri Rahmi Eyüboğlu, "Bir Tane Daha... " adlı uzun şiirinin bir yerinde. Böyle aradan alınmış bir bölüme bakınca, Sinan'a pek de doğru bir bakış açısı değil... Değil ama tüm şiirdeki genel anlam içinde söylemek istedikleri başka: Ağlamak ayıp değil kana kana Ama gülmeyi unutmuşlar yüzlerine baksana O canım sevinç pırı1tısı düşmüş gözlerinden paramparça tuz buz Bizim insanlarımız böylesine kara gülmezse Birimizden biri suçluyuz Peki neyleyip nidelim Alıp başımızı limon misali avuçlarımızın içine Kara kara düşünelim İşte böyle diyorum ben de... Sinan günlerini; onun gömütü, yontusu önünde söylevler atarak değil; alıp başımızı ellerimizin içine kendimizi sınava çekerek geçirelim: Ne yaptık? Ne yapıyoruz? Ne yapmalıyız? "Bu işi yılda bir kezcik mi yapalım?" diye soracaklar çıkacaktır aramızdan. Buna karşıt diyorum ki ben de: "Yaşamımızda bir kezcik, ama şöyle doğru dürüst yapsak yeter... " Sinan günlerini, yurdumuzun en azından dalımızı ilgilendiren sorunlarından birini tartışmağa ayırmalıyız her yıl. Bir dilek değil bu, bir öneri. Her yıl Sinan'ı her yerde bir seminerle karşılayalım. Adana'da, Edirne'de, Denizli'de, Trabzon'da... Mimarların, mühendislerin belli bir sayıyı geçtiği her ilde, en azından yöresel sorunlardan biri üzerinde, hep birlikte…

---