Yıllardır insanların her türlü aykırılığına ev sahipliği yapan bir semt. Anarşizmin ve çılgınlığın en sıcak şekliyle hissedildiği bir merkez. Tek bir cadde üzerinde süren şaşaalı bir hayat. Gerçekte ise sönüklüğün en dibinde kalan insanlar...
Bu tanımlar orayı anlatmaya gayet uygun düşüyordu. Oranın adı Taksim’di.
İşte o Taksim’in mide bulandırıcı alkol kokan sokaklarına, her gece olduğu gibi bu gece de ter ve meni kokusu eşlik ediyordu. Sabahlara dek süren insan cıvıltısı, gözleri hiç yormayan rengârenk ışık cümbüşü Taksim’i daha cazip hale getiriyordu nedense. Arka sokaklarda süren uyuşturucu ve fuhuş trafiği ise bu semtin vazgeçilmeziydi.
Bu karanlık semtin kalbi gibi atan İstiklâl Caddesi renkleri, inanışları ve hayat görüşleri birbirine hiç benzemeyen binlerce insanı hiç zorlanmadan bir araya getirebiliyordu...

---