Tiyatro, benim için, oldum olası bir talihti. 1930'lu yıllarda İstanbul'da Tepebaşı'ndaki Komedi Tiyatrosuna götürüldüğüm vakit, bunun bir ayrıcalık olduğunu biliyordum. Yetişkin yıllarımda talihim beni, ülkemin en güzel oyunlarına da götürdü, dünyanın dört bucağındaki güzeller güzeli tiyatrolara da. 1938'den bu yana, Türk sahnesinin en önemli sanatçılarının hemen hemen hepsini izlemek, pek çoğunu şahsen tanımak, birkaç tanesiyle yakın arkadaş olmak kısmet oldu bana. New York ve Londra'dan Sydney' , Paris'ten, Dublin' en, Helsinki'den Karakas'a kadar. Toronto'dan Atina'ya kadar nice kültür kentlerinde, bazıları büyüleyici tiyatro gösterileri izledim. Sanat idollerimin birçoğu, piyes yazarları, yönetmenler, oyunculardır. En iyi arkadaşlarımın bazıları da. . . Tepebaşında önceleri (Annemin Amcası Nemlizade Cemal Bey ailesinin sık sık kiraladığı localardan) harika güldürücü komediler, sonra (öğrencilik yıllarımda) Dram Tiyatrosu'nda Shakespeare, Ibsen, Rostand, Avrupa ve ABD yazarlarından ve kendi yazarlarımızdan ilginç piyesler izledim. Nedense, ilk günden beri, tiyatrocu olmayacağımı (daha doğrusu, rol yapmakta ve ezberde çok zayıf kaldığımdan, olamayacağımı) biliyordum ama tiyatronun büyüsü varlığımdan hiç uzaklaşmıyordu. Robert Kolej'de, Türkçe ve İngilizce nefis prodüksiyonlar olurdu. Pek azında oynayabildim. Bir hamasi piyeste genç subay rolündeydim, okul dergisindeki eleştirisinde Haldun Dormen demişti ki: "Niçin şiir okur gibi konuşuyor?" Cevat Fehmi Başkut'un "Küçük Şehir" inde bobstil şair rolünde ilk başarımı elde edecek gibiydim; gel gör ki, son provayı izleyen Milli Eğitim Müfettişi, piyesi sakıncalı bulmuş yasaklamış. İngilizce "Macbeth" te İkinci Katil olarak fiyaskoydum; bıçakla öldürmeyi pek beceremedim. Tiyatro için değildim ben: Alnımda ışığı hiç hissedemeyecektim. Ama tiyatro benim içindi. Şiirin, klasik müziğin, romanın ve başka birçok sanat merakımın yanısıra, tutkuluydum tiyatroya. Aşıktım daha doğrusu. 1952'de New York'ta yaşamaya başladığımda aşkım cennete kavuştu... Talat Halman

---