Başlarken...
Yanı başımdaki ses "Burada değilsin!” dedi. Zaman referanslarımı kaybetmiş olmalıydım ki, burada değil oradaydım. Belki de şurada. Başka hayatlarla, başka zamanlarla yaşamaktaydım. Bu düş boyunca gül lokumlu, paskalya çörekli, çan sesli şerefelerinden lüferci sandallarına uzaktan insan sesi düşen, denizi billur, Modasıyla Adasıyla, Boğaziçi’siyle, beyefendi ve hanımefendileriyle, sümüklü çocuklarıyla çok kültürlü, çok dilli, çok inançlı bir İstanbul’u baştanbaşa gezmekteydim. Boğaz’da yarım yüzyıl kadar derine dalıyordum. Maçka bostanlarında peşimden koşan boğadan kaçıyordum. Görünmez Adam her zamanın içinden biriydi. Her gövdede ve renkteydi. Ne yaşı vardı ne de kilo sorunu. O beni elimden tuttu. Uzaklaştırdı. Sonra yakınlaştırdı. Zamanlar o zamanlardı, bugün yargılanamazdı. Projektörü perdeyi aydınlattı. Gözlerim kamaştı, ağzım kurudu. Harp’ten çıkmıştım.
Mürekkep kokan ilk kopyayı elime aldığımda gözümü açtım. Çocuk yıllarımı inşa eden herkes oradaydı: kardeşlerim, arkadaşlarım, bence sevgilim olanlar... Oğlum-sevgim Ömer Fuad da.
Ben teşekkür etmeye başlamıştım bile.
Ama teşekkürün başında ve sonunda mutlaka annem ve babam olmalıydı. Hem birlikte, hem de ayrı ayrı.
Editörüme beni yönlendiren Münevver Eminoğlu Hanımefendiye, Ömür Yarsuvat’a, Ofset Yapımevi -Ahmet Yolalan ve Sermet Tolan’a, kitabın içeriğini tasarımıyla birleştirip bütünleyen Bülent Erkmen’e ve BEK ekibine... Elbette editörüm Gem Akaş’a... Ona bir kere de sabrı için teşekkür ettim. Duymadı.
En zor günlerinde benimle masa başına oturup saatlerini, günlerini ayırıp, son okumaları yapan Sema Çağa ise ayrı bir yerdeydi.
Kırmızı koltuklarında karşılıklı oturup konuştuğumuz Dr. Hanım’ı görünce ona reveransla teşekkür etmeliyim dedim. Zamandan koparan bir izi bambaşka kurgularda dolaştıracak gücü bulmamda çok özel bir yeri oldu...
Ve son olarak karım Dilek birçok satırın arasından çıktı geldi.
Birden bu rüyamdan tamamen uyandım.
-Yoo, burdayım, dedim.
Saatime baktım. Akrep ile Yelkovandı...

---