BİRİNCİ BÖLÜM
KÂBUSLAR
Silik adamlar vardı. Adamların arkası tamdık şekilde çok neşeli bir ormandı. Gecenin körüydü. Siluetler konuşmaya başladılar. Uç siluet, üç kelime... Hep aynı sırayla...
“Sadık.”
“Teslim.”
“Çağırınca.”
“Sadık.”
“Teslim.”
“Çağırınca.” hep aynı sırayla...
Soğuk terler dökerek uyandı. Soğuk bir kış gecesiydi. Kalktı ve tekerlekli sandalyesine ulaştı. Cama ulaşıp camı açtı ve ferahladı. “Offf!” diye inledi. Onun adı Dolunay. Dolunay Yılmaz. Kendisi aslında; uzun, dalgalı kahverengi saçlı, kahverengi gözlü, orta boylu ve biraz asosyal bir kızdı. On beş yaşındaydı. Çok zekiydi fakat engelliydi. Doğuştan yürüyemiyor, bacakları çalışmıyordu. Kâbusunu düşündü. “Sadık, Teslim, Çağırınca.” bu da ne demekti ki. Saate baktı. Saat sabahın altısıydı. Saymaya başladı içinden: 5, 4, 3, 2,1, 0 ve şimdi! Ve yine o ses. Annesinin cırtlak ama rahatlatıcı sesi, “Dolunay! Kızım kalk hadi, takvimini işaretle ve gel, kahvaltı hazır. Sonra hemen okula!” Dolunay, tekerlekli sandalyesini takvime doğru sürüp takvime baktı...

---