2002 yılında henüz üniversitedeyken bir basketbol sitesinin forum bölümünde bir yazıyla karşılaştım. Yazıyı yazan kişi televizyonda, dünyanın gelmiş geçmiş en iyi antrenörlerinden Svetislav Pesiç'in belgeselini izlediğini, Pesiç’in de basketbola çocukluğunda nasıl ilgi duymaya başladığım çınlatıyordu. Pesic aynen şöyle diyordu:

Babam beni Belgrad'da bir basketbol maçına götürdü. Bu maçın sonunda bir adam faul çizgisinden gözleri bir bantla kapatılmış olarak faul atışları yaptı ve on atışın onunu da sayıya çevirdi. Bu gösteri çok hoşuma gitti ve basketbola ilgi duymaya başladım. Daha sonradan öğrendim ki oynayan takımlardan biri Avrupa turnesine gelen Galatasaray ve gözü kapalı şekilde faul atan kişi de Yalçın Granitmiş.

Pesic’e çok ulaşmaya çalıştım fakat maalesef ulaşıp da bu anıyı doğrulatamadım. Yine de okuduğum bu yazı, babamla ilgili ne kadar az şey bildiğimi düşündürdü bana. O günlerde bir kitap hazırlamaya karar verdim.

2013 yılından itibaren de çeşitli kaynaklardan kupürler toplamaya başladım. İstanbul Ekspres gazetesinden Tercüman gazetesine, eski Galatasaray dergilerinden hepimizin bildiği Milliyet, Hürriyet gibi gazetelere kadar toplam 13 süreli yayının spor sayfalarına gün gün baktım. İki defa Paris’e giderek Le Figaro ve L’Équipe gibi Fransız gazetelerinin arşivlerinde çalıştım. Sonuç olarak elimde dört bine yakın kupür ve belge birikti.

Ayrıca 2015 Ocak ayından başlayarak da basketbol ve spor camiasından 152 kişiyle yüz yüze görüştüm. Bu kitap, bulunan kupürlerin ve konuştuğum kişilerin anlattıkları üzerinden kaleme alındı.

Kitap tamamlandığı için artık şunu söylemek mümkün: Bu kitap tabii ki hem benim babama bir hediyemdir hem de basketbol tarihimize ışık tutması açısından önemlidir. Fakat asıl önemlisi, her ne işle uğraşılırsa uğraşılsın, tüm gençler için bir işe ne kadar adamlabileceğinin basketbol üzerinden anlatımıdır.