AHMET HAŞİM İlhan Berk'i "okuma"ya Ahmet Haşim'le başlamak gerekiyor: Şiire girişi, ortaokulun son yılında açık bir Haşim etkisiyle olmuştur, dahası "bütün zamanların şairi"nin (İnferno, 1994) etki alanından hiç çıkmadığı söylense yeridir. Haşim'in şiir konusundaki görüşlerini Piyale'nin (1928) önsözünde dile getirdiği bilinir. İlhan Berk'in "Mallarme'nin kaleminden çıkmış gibidir. Modern şiirin çok önemli bir örneğidir" ("Şair ve Okuru", Alper Çeker'le söyleşi, Yasakmeyve, Haziran-Temmuz 2003) sözleriyle nitelediği bu önsözün yazılmasına "Bir Günün Sonunda Arzu" şiirinin vesile olduğu da. Abdülhak Şinasi Hisar, Haşim'in bu şiir için "En güzel şiirim ama korkarım ki, yegâne güzel şiirim. Hakikat budur. Ötekiler hep çocukluk, hep saçma şeyler! Şiir ne kadar 'imponderable'a yaklaşırsa, o kadar güzel ve o kadar şiir oluyor. Ben de, bu itibarla, bir tek bu şiiri yazmış oldum" dediğini aktarır. Haşim'in bütün ömrünce duyduğu (temel) kaygının mahiyetini anlamak için, Şemseddin Sami Bey'in Kamus-ı Fransevi'sinde "imponderable"ın karşısında "Elektrik, ısı ve ışık gibi tartılması mümkün olmayan" yazılı olduğunu öğrenmek yetmeli. Piyale önsözünden, Haşim'in, şairin dilinin "düzyazı gibi anlaşılmak için değil duyulmak üzere var olmuş, müzik ile söz arasında, sözden çok müziğe yakın, ortaklaşa bir dil" olduğunu düşündüğünü biliyoruz. Tanpınar'dan, daha da ileri gidebileceğini öğreniyoruz: Ahmet Haşim'in ölümünün hemen ardından Mülkiye Mecmuası'nda (Haziran 1933) çıkan "Ahmed Haşim'e Dair" yazısını şöyle bitiriyor Tanpınar: [Ahmed Haşim] ... bana Arapların celcelutiye kasidesine benzeyen bir manzumenin hakiki şiir olacağını söylemişti. Malumdur ki, bu kaside hiç bir manası olmayan kelimelerden mürekkep bir nevi tılsımdır. Bereket versin ki, buna hiç teşebbüs etmedi ve eserinin musiki ile olan münasebeti, haddizatında sözde mevcut olan bazı imkânları sonuna kadar kullanmaktan ibaret kaldı. "Ses"in Haşim için taşıdığı öneme Güven Turan da dikkat çekiyor...

---