Hafif yağmurlu bir gün. Yağmur damlaları, insanları rencide etmeden ıslatıyor. Toprağın ıslak kokusu atmosferi değiştiriyor. İstiklal Caddesi eski günlerini anımsıyor. Mağazalar ve içindeki nesneler tedirgin... Bak, şu gözlüğün canı nasıl sıkılıyor, fondöten allıkla rimele ne anlatıyor, göz kalemi ve ruj konuşulanları nemlendiricilere nasıl aktarıyor. Makyaj malzemeleri, bir kentin masalını yazıyor yanaklara, dudaklara, kirpiklere. Ortalıkta gezinen şemsiyeli tipler kayboluyor; gökkuşağı, kayısı, şeftali ve incir kokuları salarak kente karışıyor. Havada bekleyen yağmur tanelerinden birinin peşine takılıp gidiyorum. Rehberim yağmur, kıskanç olmasına rağmen sevimsiz değil. Kiremitlerin arasına saklanmış genç yağmurları uyarıyor. Ohlar da bizimle geliyorlar. Sakızağacı yokuşunun başındayız. Kediler kendi aralarında dans edip şarkı söylüyorlar. Yaşlı bir Rum kadını kedilere yemek verip uzaktan onları seyrediyor. Yanlış figür yapanları uyarıyor: "Kala Sarmana!" Kolumuzda varlığını unuttuğumuz o can sıkıcı nesnenin uyarısıyla kendimize geliyoruz. Belki bir işaret bu, "beni çıkart ve fırlat" gibisinden. Öyle yapıyorum. Son bir defa bakmayı ihmal etmeden. Saat beşi beş geçiyor. Kalçalarını çılgınca oynatan kadını seyrederek, yokuşun keyfini çıkarıyorum.

---