TORTU Bir şiire yaslanıp yürüdüğünüzde bir gün, belki destansı, belki hüzünlü, belki romantik; hiçbir şiir yazılmamış, hiçbir acı çekilmemiş, hiçbir eşya kullanılmamış mı olacak? Bitiş düdüğü çaldığında; yani inkıtalar da dahil olmak üzere hayat bittiğinde, bizi bekleyenin dışında burada bıraktıklarımız ne olacak? . Bu, gün geçtikçe biriken ve kimi zaman altın, kimi zaman bakır, ya da kimi zaman çamurdan farksız olan "tortu" hangi gözlerle görülecek, hangi ellerde yeniden şekillenecek? * * * Bir ateş parçası gibi avuçlarımıza yapışan o ten, o sevgilinin bizi yakan parçalarını fanilik kelimesinin anlamıyla izah edip terkedebilecek miyiz? Ya da bunca kıymet verdiğimiz bu ateşin sönmesi karşısında acizliğimiz, görüp, onu da bir tortu olarak değerlendirebilecek miyiz? Hiçbir şey tortu olmaktan kurtulamayacaksa, bu şiirleştirme, bu aşk karşısındaki eriyişler neden? * * * "Teslimiyetten başka neyin kollarına bırakabiliriz kendimizi, bu soru karşısında? Çocuk safiyetiyle bakıp, anlamını çözemediğimiz, hissedemediğimiz, yaşamadığımız hastalıklardan tansiyon, romatizma, göz ağrıları, kalp krizleri birer birer kapımızı vurdukça "tortu"yu sadece bir "tortu" olarak görmekten öte, ona bir şekil verme, "şekillenmiş tortu" halinde bırakma kaygısı yakamızı bırakmaz. Belki hiçbir zaman bir araya gelmeyen ve de gelmeyecek olan bu "yaka"nın buna, bu şekillendirmeye ne kadar gücü yetecektir o da belli değil. Burada da bütün gayretlerimizi teslimiyete teslim ediyoruz…

---