Abidin uçaktan indi ve Roma'ya, sadece Roma'ya da değil Avrupa'ya merhaba dedi. Ancak bu Avrupa 1938'de bıraktığı Avrupa değil. Aradan geçen zaman içinde Avrupa "Ahrupa"ya dönüşmüştü. Ama her şeye rağmen faşizm ve Nazizmin beli kırılmış, her türlü zorbalık yere serilmişti. Evet, özgürlüğü yeniden tadıyordu Roma ve Avrupa. Abidin derin bir nefes aldı. Karşılayanı var mıydı? Güzin'in teyzesi Mebrure Hanım ve/veya ailesinden birileri geldi mi Abidin'i almaya. Mebrure Hanım 1920'lerin başında, İstanbul'da konsolos Vahit Bey'le evlenmiş, onunla San-Remo'da tatildeyken İtalyan bir avukata abayı yakmış ve kocasını bırakıp İtalya'ya yerleşmiş bir "deli" kadındır. Bu aşkın sonucunda dört çocuk dünyaya getiren teyze 1951 yazında İstanbul'a yakınlarını ziyarete gelmiş ve bu arada dinlencedeki Güzin ve Abidin'le görüşmüştü. Yanında daha sonra ressam olacak 16 yaşındaki kızıyla. İşte bu geniş ve sevimli aileden biri veya birkaçı Abidin'i karşılamaya geldi mi diye soruyorum. Belki. Belki başkaları gelmiştir Abidin'i karşılamaya. Kim bilir? Ama şundan eminim: Abidin varır varmaz ilk bara veya kahve ye yanaşmıştır ve Espresso per favor demiştir. Yanında bir çörek lütfen. Belki de bir cappuccino ile bir börek. Ve yeniden merhaba demiştir özgürlüğe. Roma Havaalanı'ndan kente giriş ana kucağına dönüşten farksızdır: Otuz kilometre kadarcık bir yol. On iki yüzyıl, dile kolay, koskoca bir zalim imparatorluğun başkenti Roma'ya giriş de öyle pek kolay olmaz. İnanın. Roma İstanbul'u kıskanmıştır uzun zaman: Hele isminin Konstantinopl/Constantinople/Konstantiniyye olduğu zamanlarda. Ne de olsa her ikisi de yedi tepe üstüne kurulu. Aşağısı kurtarmaz çünkü. Ya yedi ya yedi. Roma'dakilerin her biri evlere şenlik, sırt sırta ve tıklım tıklım…

---