O akşam üzeri Güzin, Tarabya'da yaz dinlencesi için kiraladığı odadan çıktı. Akşam Abidin'le randevusu var. Asmalımescit'te bir barın iç dekorasyonunu üstlenen Abidin, böylece geçimi için birkaç kuruş kazanmanın yolunu bulmuştu, daha iyi günleri bekleyerek. Tarabya İskelesinden yolcu vapuruna bindi Güzin. Şirket-i Hayriye vapuru bu, evlere şenlik. Abidin'le buluşup herhalde Abidin'in Galata Kulesi yakınında "nöbet tutan" atölyesine gideceklerdi. Herhalde. Vapur iskeleden ayrıldı. Unutulacak gibi değil o akşamüzeri. Güneş alıp başını gitmiş ama ışıkları hala gündüzü sürdürüyor. Hani o Eylül aylarının sedef ışığı var ya, işte o sedef ışık. Vakit geç ama o sedef ışık içinde yolculuğun tadı bir başka. Sanki hiç bitmeyecek gibi. Bütün Boğaziçi/Canımın içi o ışığın içinde. Yıkanıyor. Pırıl pırıl bir deniz. Güzin o ışığın içinde, ışık da onun içinde. Hem Boğaziçi'nin hem Güzin'in içinde. Ne güzel bir hava. Eylül ayı bütün güzelliklerini takmış takıştırmış ve kalkıp İstanbul'a gelmiş. İstanbul, Boğaziçi, Şirket-i Hayriye vapuru yolcuları o ışık ve o güzellik içinde yok oluyorlar. Vapur belki Beykoz'dan kalkıp Tarabya'ya geldi. Oradan da belki Yeniköy'e uğradı. Belki karşıya geçti yeniden. Beşiktaş yaptı. Belki. Güzin güvertede ışık içinde, güzellikleri seyreyleyerek düşüncelerinin derinliğinde mutlu. Birdenbire Karaköy. Oradan Tünel'e ulaştı Güzin. İki adımlık yer. İşte geldik: Su Terazi Sokak. Tünel'i Pera Palas'ın sokağına bağlayan küçük sokak. İşte Abidin'in dekorasyon işini yaptığı bar. Ama Abidin yok. Çok iyi bir arkadaşı olan ressam Fuat işi sürdürüyor. Merdiven üstünde tavanı boyuyor, Abidin'in başladığı işleri bitirmeye uğraşıyor. Güzin, "Abidin nerede" diye sorunca, merdivenin üzerinde hiç kıpırdamadan ve Güzin'e hiç bakmadan…

---