İkiletmezdi. Kapıyı çalar çalmaz açardı Abidin. Daha açmadan "geldim, geldim!" sesleri arasında. Beklendiğinizi anlatmak için. Girerken, ilk kez gördükleri de dahil, herkesi kırk yıllık arkadaşı gibi karşılardı. Hemen eşitlik sağlansın, aradaki buz dağları, olası buz dağları, bir anda eriyip gitsin diye. Abidin Dino işte böyle bir can yoldaşıydı. Yol arkadaşıydı. Eve girer girmez, salonumsu bölümde sizi bir koltuğa oturtur, kendisi de masası başındaki yerini alırdı. Eğer başlanmış bir işi, ya da son anda telefonla anımsatılan ve o an acele halledilmesi gereken bir işi varsa, onu bitirirdi önce. Bu öyle çok fazla sürmezdi. Abidin'in, belki bilmezsiniz, en önemli özelliği çok hızlı çalışmasıydı, çok hızlı iş bitirmesiydi. Oturdunuz mu koltuğa? Abidin de işini bitirdi mi? Artık sohbeti koyulaştırma, derinleştirme aşamasındasınız demektir. Önce sizi bir güzel dinlerdi. Sonra karşılıklı söyleşmeler, atışmalar, tartışmalar faslı başlardı. Her zaman her şeye ve her konuya meraklıydı: Cazdan futbola. "Memleket meselelerini," resmi, sinemayı, televizyondaki son" büyük olayı" hiç unutmadan... Ülkeden gelenleri hele, bir başka merak ve zevkle karşılardı. Ailece gelenleri, arkadaşlardan selam getirenleri uzun uzun dinlerdi. Ülkeden gelenler yanından ayrılırken, Abidin onlara mutlaka bir armağan sunardı. Bir resim, bir desen. Bir şey mutlaka. Abidin'le dostluğumuz, 198o'li yılların ilk yarısında, haftada bir, on beş günde bir, ev atölyesinde ziyaretlerimle, düzenli bir biçim aldı. İlk karşılaşmamız ise, 1970'li yılların başında doktoramı bitirmek üzere olduğum Aix-en-Provence kentinde, bir yaz gecesine rastlar…

---