Nisan ayı için çok sıcak bir gündü...
Eminönü İstanbul’un ortalamasından daha da sıcaktı. Üzerinde kalın kıyafetleri, abaları olanlar ter içinde kalmış, Sirkeci’ye, Tahtakale'ye yük taşıyan hamalların dilleri dışarı çıkmıştı. Sıcağı gören şıracılar, bu kadar hızlı nasıl hazırlamışlarsa şıralarını hazır edip o sokak senin, bu meydan benim gezmeye başlamışlardı. Sabahın çok erken saatiydi ve hava ısındıkça ısınıyordu.
Mustafa Seyfi de yılın ilk sıcak gününde boş boş gezinirken kendini Eminönü’nde bulmuş ve kuytu bir köşe arayıp Rüstem paşa Cami’nin sokağında bir esnaf kıraathanesinin önüne taburesini atmıştı.
Bir yandan geleni geçeni seyrediyor, bir yandan da Kuru kahveci Mehmet Efendi'den yeni gelmiş, cezveye taze taze konmuş, bol köpüklü, hiç şekerli Türk kahvesini yudumluyordu. Elbette bir elinde de asla eksik etmediği nargilesiyle...
Gelen geçene boş boş bakmak, hem kafasını boşaltıyor hem de haklarında sürekli bir şeyler öğrenmek zorunda olduğu insanları gözlemleme şansı buluyordu. Burası tüm Osmanlı topraklarında ticaretin merkeziydi...

---