1984, sonbahar günlerinden birisi ... 4 yıldır felçli yaşayan ve kendisini her ifade etmeye çalımasında bin- bir azap çeken sevgili babamla veda vakti gelmiş. İkimizin de kafası çok karışık. Bir t~afta tek çocuğuna, o~luna, doyamadan gitmek korkusu .... Öte tarafta, babasına, ona layık olabilmek için daha fazlasını öğrenmek, daha fazlasını yapabilmek uğruna yurt dışında geçirilecek bir eğitim yılını kabul ettirmek kaygısı. .. Valizler hazır. Ben Fransa'ya, Avrupa hukuku ve siyaseti okumak üzere yola çıkıyorum. Babamla, o bizim suyun öteki taraflarına mahsus sıkı sıkıya kucaklaşmayı gerçekleştiriyorum. Onun göz pınarlarında iki damla yaş. "Baba:sana layık olmak için bu zorunlu" diyorum, boğazım düğümlenerek ... Apartmanın kapısına gelen taksiye babam inemiyor. Evin penceresinde, o adeta forması haline gelmiş mavi pijaması ile bana el sallıyor. Taksi köşeyi dönene kadar ben de el sallıyorum. Aradan sekiz ay geçmiş. Türkiye 'ye, yaşamakta olduğum sürmenajı minik bir tatille atlata- bilmek umudu ile dönüyorum. Hava alanında annem. İki göz iki çeşme ... "Babanı kaybedeli 3 ay oldu oğlum" diyor. Bana sarılıyor ... S ürmenaj ı, sürdepresyon, adı her neyse, izliyor ... Bir karar almak zorundayım! Bu (o sıradaki ismiyle) AT' den nefret mi etsem, bazı büyüklerimin önerileri doğrultusunda bir bakkal dükkanı mı açsam (bakkalları tenzih ederim) yoksa bu uzmanlığa sonuna kadar devam mı etsem? Babamın anısı var ya ...

---