1925 yılında doğan Vefik Kalkan'ın hayatının bir bölümünü kendi ağzından dinleyelim:
"Ben hayatımda daima sevdim. Allahı, bayrağı, milleti ve vatanı sevdim, öğrencilerimi çok sevdim ve hâlâ seviyorum. Bu sevgim yüzünden de belki çok ıztırap çektim. Zararı yok. Çocukluğum yetim geçti, ana baba şefkatinden yoksun, daima gözyaşı dökerek. Bu yüzden kendimi okumağa verdim. Galatasaray Lisesinin ilk, orta ve lise kısmını iyi derecede okudum ve 1946 yılının haziran ayında lâtince şubesinden mezun oldum. O arada İstanbul Konservatuvarı viyolonsel kısmına da devam ettim ve konserlere çıktim. Şefkatten yoksunluk beni ilim üniversitesi ile birlikte hayat üniversitesinde de okumağa şevketti, ilk defa 1948 yılında rahmetli Ömer Rıza Doğrul’un «Selâmet» adlı dergisinde yazı yazmağa başladım, arkasından «Yenii Mersin» gazetesinde 1952 yılında Fransız Hukuk Fakültesini bitirdiğim zaman kendimi Ankara’da çıkan «Hürses» gazetesinde buldum. «Günahkârlar Cenneti», «Cennetin Yolu: Süveyş» gibi tefrikaları yazarken evlendim. Fakat mutlu olamadım, ve çocukluğumdan beri çok özlediğim aile yuvam yıkıldı. Bundan sonra kendimiokumağa, yazmağa ve okutmağa verdim. En büyük ızdırabım, tam baba olmak üzere ikensıhhi sebepler yüzünden çocuğumun ölümü oldu."