ÇOCUKLUĞUM, GENÇLİĞİM VE SONRADAN GEÇEN BİR ELLİ YIL. Ben ne mutlu bir erkeğim ki, çocukluğumu Cihangir'deki evimizle manzume olarak, Neşide adlı hikâyemle ilk kız arkadaşlarımı, (Esirci) hikâyemle, Zileli Çerkez güzeli anneciğimi, asi gençlik hikâyemle, dünyanın en iyi mektep müdürü, öğretmen babacığımı, mesleği hayatımda nur aldığım, edebiyat hocam Namık Kemal zade Ali Ekrem Bolayır'ı, Y. Mimar Vedat Tek'i, en nihayet Modern Mimarlığın temel taşı Le Corbusier'yi, Mimar Sinan, Kemalettin hocayı, Maarif Vekili Necati'yi hep kitaplarımla dile getirmişizdir. 50. yılın anılarını bir araya toplamaya beni teşvik eden, bu sefer bir az da Cumhuriyet Bayramında televizyonda konuşan Y. Mimar Hikmet'in anıları oldu, onun için ilk fırsatta benden 10 yaş büyük olan bu ağabeyimin gidip elini öpeceğim. Necati beyden sonra; benim en sevdiğim Maarif Vekilim Kamil Paşanın kızının oğlu ve Galatasaray'dan hocam Hikmet Bayur olmuştur. Bilindiği gibi en kritik bir sene, 1922'de Lozan Konferansı esnasında, Atatürk'ün Umumi Kâtibiydi, keza 10. yılda bu ödevden ayrılarak Vekil ve sonra Mebus oldu, Lozan Konferansı esnasında, Mustafa Kemal'i gece yarısı uyandırmak yetkisine yalnız O sahipti, yine bilindiği gibi 10. yılda başlarında Voroşilov olmak üzere 12 Rus generali ve Maarif Vekili Bubnov bu bayramı ilk Reisi Cuınhurumuzla birlikte kutlamaya gelmişlerdi, Vekilim Hikmet Bayur beni Bubnov'a İsmet paşa kız enstitüsündeki sergim dolayısıyla takdim etti, hatırlardadır ki, yine o sene İstanbul Üniversitesinde reform vardı, İsviçre'den Prof. Malche getirtilmişti...

---