Bismillahirrahmanirrahim Tarih: 17 AĞUSTOS 1999... Gece!.. Saat: 03.02!.. Yer, 7.4 şiddetinde sallandı!.. Ve, Marmara viran oldu!.. Adapazarı, İzmit, Gölcük, Körfez, Derince, Kullar, Yeniköy, Bahçecik, Yuvacık, Ulaşlı, Köseköy, Yalova, İstanbul!.. Her taraf toz, duman, ateş, çığlık, feryat, enkaz, ceset, ölü ve yaralı!.. Merhum Akif'in deyimiyle; "Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer!.." Yerle yeksan olan binaların enkazından arşa yükselen; "İMDAT, KURTARIN!.. YETİŞİN!.." feryatları... Tekbirler, kelime-i şehadetler, dualar... Binalarından, evlerinden dışarıya fırlayan insanların yakınlarını, sevdiklerini "kurtarma" telaşı ve çaresizlikleri, çırpınışları, kafalarını, vücutlarını enkazlara vurmaları!.. Bir balyoz, bir demir makası, bir delici, bir kurtarıcı alete olan ihtiyaç!.. 20. yüzyılın en büyük felaketi olan "Büyük Marmara Depremi'yle birlikte, bazı Gazetelerin tabiriyle; Ecevit Hükümeti'nin "enkaz altında" kalması, bürokratik devletin deprem bölgelerine zamanında yetişememesi!.. Ve depremle ölen insanlar, sönen ocaklar!.. Annesiz-babasız, yetim ÇOCUKLAR!.. Naylon çadırlara sığınmış perişan insanlar!.. Ve depremin kırkıncı günü; ölü sayısı 20.000 (yirmi bin), yaralı sayısı 40.000 (kırk bin)!.. Kimilerine göre bu sayılar daha da fazla!.. Çoğu "günahkar ellerin" yaptığı çürük ama ihtişamlı apartmanlar, beton bloklar insanlara mezar oldu!.. Sürekli dünya(lık) için çalışıp, Allah'ı ve ahireti unutmak, fikirsizlik, şükürsüzlük, yanlış tevekkül ve tedbirsizlik bizlere felaket ve musibet getirdi!.. Öyle değil mi?. Şimdi DEPREM'in yıktığı İzmit'te, Gölcük'te, Kullar'da, Yuvacık'ta, Bahçecik'te, Döngel'de, Yeniköy'de, Değirmendere, Halıdere, Ulaşlı'da, Yalova'da, Körfez'de, Derince'de, Bekirpaşa'da, Köseköy'de, Adapazarı'nda "ölüm sessizliği" var, yas var, acı var!.. İnsanlar, korku, telaş ve panik içerisinde!

---