BU KİTABIN HİKÂYESİ
Akşam sekiz suları, boş boş televizyona bakarken evin telefonu çalıyor...
“Selam anne” diyor.
Bu hüzünlü, üzüntüden yıpranmış, kahrolmuş, idolünü kaybettiği için yolda direksiyon hâkimiyetini kaybetmiş bir araba gibi durmadan refüjle-re çarpan sesi çok iyi tanıyorum. Aslında hepimiz aynı durumdayız. Hayat ışığımız söndükten sonra karanlıkta debelenip duruyoruz.
“Selam yavrum, nasılsın?”
“İyi değilim anne, hem de hiç iyi değilim...” “Çok yalnızım, çok mutsuzum. Hatta artık hayattan, hiçbir şeyden zevk almıyor gibiyim... Sizler de çok uzaktasınız. İnan artık senin sevgini, şefkatini, bize her zaman verdiğin enerjini de hissedemiyorum... Çok ama çok mutsuzum...”
Boğazımda kelimeler düğümleniyor, gözlerimdeki yaşlar ve hissettiklerim sesime yansımasın diye bir süre sessiz kalıyorum...

---