Radyo Konferanslarım

Yazar : Selim Sırrı Tarcan
Yayın Tarihi : 1932
Dil : Türkçe
Sayfa Sayısı : 348
Ölçü : 14 x 20 cm
Yayınevi : İstanbul Devlet Matbaası

Muhterem hanımefendiler, beyefendiler! Çocuk ne tapılması iktiza eden bir put, ne de gönül eğlendiren bir oyuncaktır. Öyle ise nedir? Müsaadenizle söyleyeyim: Çocuk insan olmağa namzet bir küçücük hayvandır. Doğduğunun ilk günlerinde ağzından başka uzuvlarının hiçbiri vazifesini bilmez. Gözü görmez, kulağı işitmez, el ve ayağı tutmaz. O yalnız emmesini bilir. Bu da sevkı tabii ile yaptığı bir iştir. Çünkü ağzına verilen bir lastiği, anasının memesi gibi ayni iştiha ile çekiştirir. Beş ayını bitirmiş olan bir yavru emziğini sair eşyadan farketmediği gibi, çok kere ağzını buluncaya kadar, parmaklarını yüzünün ötesine berisine sürer durur. Çocuk doğduğu günden itibaren ruhen ve cismen her an biraz daha inkişaf bulup büyüdüğü için, çocukluk hayatına tenemmüv devri deniyor. Bu zayıf ve aciz mahlûk her an biraz kuvvet peyda etmek için uğraşıyor, didiniyor. Uzviyeti tekemmül edinceye kadar durmadan işliyor. İşte çocuğun vasfı fariki bu zaafı ve faaliyetidir. Teşekkül halinde bulunan bu insan taslağını biraz dikkatli tetkik edelim: Cismen nedir? Mahlûkatın en zayıfı, öyle ki en küçük bir sademe onun narin vücudunu rencide eder, en zayıf bir hastalık hayatını tehlikeye koyar. Sütten mamul olan etleri, sinirleri, kemikleri kuvvet peyda edinceye kadar ne dikkatlere, ne ihtimamlara muhtaçtır. Asıl şaşılacak şey gayet süratle gelişmesidir. Bu istihalenin kudretine hayran olmamak mümkün değildir. Fikren nedir? Cismen olduğu gibi zayıf ve nakıstır. O da işleye işleye tekemmül edecek, fikir makinasının çarklarında hergün yeniden yeniye dişler peyda olacaktır. Bu küçük ve (Compliqué) dimağ mütemadiyen faaliyettedir…
******