Genç adam tabuta benzeyen ranzasına tırmandığında saat gece yarısına geliyordu. Diğer üçü çoktan bir buçuğa ikilik tahta yataklarına uzanmıştı. David Stoliar üzerindeki kıyafetleri çıkarmadan, sessizce uzandığı yatağında, hiç kıpırdamadan, geminin insan taşıyan bölümünün altmış santim üstündeki ranzaların altında dalıp gitmişti. Ranzalar geminin hem güvertesinde, hem de alt kısmında sıralanmıştı. İçerinin boğucu-havası uyumakta zorlanan yüzlerce erkek, kadın ve çocuğun sesleriyle dolmuştu. Geminin dip kısımlarından hıçkırarak ağlayanları duyabiliyordu.
Günün ilk ışıklarından hemen önce Karadeniz’e sürüklenen geminin gövdesine vuran dalgaların ritmi, bu on dokuz yaşındaki kızı bilinmezliğe götürürken, günü nazikçe bitirip geceyi muammalarla doldurdu.
Stoliar’ın hatırladığı son şey bilinmez bir güç tarafından gemiden fırlatıldığı, kolları bacakları yara bere içinde havada taklalar attığı oldu. Korkunç bir ses çıkararak suya çarptı ve buzla kaplı yüzeyin birkaç metre altına düştü. Suyun üstüne çıkmak için çabalarken nefes nefese kalmıştı, gözlerini açtı, bu korkunç kâbusu zihninden atmak için kafasını salladı.
Hafiften bir yağmur başlamıştı, denize düşen damlaların sesi panik ve korku haykırışlarıyla duyulmaz oluyordu. Yaşanan kargaşa, şafağın simsiyah ufka dokunmasıyla birlikte gözler önüne serildi. Gemi yok olmuştu. O sersemlemiş haline rağmen Stoliar, onu fırlatıp atan, gemiyi parçalayan bu kuvvetli şeyin bir patlama olduğunu anlamıştı.
Suyun üstü göz alabildiğine enkaz doluydu. Hava buz gibi soğuk su kokuyor ve sanki suyun üstü sert, kara bir ışıkla parlıyordu. Düzinelerce insan enkaz parçalarına tutunup suyun üstünde kalmak için çırpmıyordu. Tanrıdan yardım dileniyorlardı. Stoliar, çocuklarının sesini duyamıyordu...

---